19 Ocak 2014 Pazar
12 Ocak 2014 Pazar
Haftasonu Müziği
Müzik, karlı bir gün gibidir. Bazen bir şarkı duyarsınız, önünüzden uçan güzel bir kar tanesi gibidir. Güzeldir, o an belki gülümsemenizi bile sağlar, fakat onu yakalamak için ardından koşmazsanız..
Fakat bazen de öylesine güzel bir kar tanesi görürsünüz ki, peşinden koşarsınız. bembeyaz kar tanesi uçar ve uçar... hızlı koşmanız lazımdır yoksa o şarkı bitecek ve adını bile bilmeden onu kaybetmiş olacaksınız. Ve eğer yakalarsanız, elinizi açtığınızda erimiş bir su birikintisi değil, eşi benzeri olmayan bir kar tanesi görmek istersiniz.
Öyle zamanlar, öylesine güzel yerler var ki, durmadan kar yağar. Tüm kar taneleri o kadar güzeldir ki, hangisini yakalayacağınızı bilemezsiniz. Ellerini açan insanlar, müziği tutmaya çalışan çocuklar... Malesef bir süre sonra tüm kar taneleri yavaş yavaş eriyor ve o peşinden koşulan güzel müzik hiç dinlenmemeye başlıyor. Sizin kar tanenizin hiç erimemesi dileğiyle.. :)
Son yakaladığım kar tanesi..
6 Ocak 2014 Pazartesi
Haftasonu Müziği
En sevdiğim film veya müzik diye bir şey diyemem elbette.. Fakat bazen öyle müzikler, öyle filmler oluyor ki, size her şeyi unutturuyor. Filmlerin çekildiği olağanüstü yerler, replikler, yönetmenin başarısı, yetenekli oyuncular ve benim genelde çok dikkatimi çeken film müzikleri.. Öyle ki bazı müzikleri hatırlarsınız fakat film hiç iz bırakmadan hafızalardan silinmiştir..
Benim için müzik dehaları, mükemmel orkestra şefleri; Howard Shore, James Horner ve Danny Elfman.
Mükemmel yönetmenler ise; Tim Burton, Peter Jackson, Steven Spielberg ve James Cameron.
Ve mükemmel bir yönetmen ile müzik dehası birleşince tadına doyum olmaz denilecek efsane filmler ortaya çıkıyor. Bir örnek mi? Tabii ki Yüzüklerin Efendisi.
Jackson'ın son filmi Hobbit: The Desolation Of Smaug'da çalan Ed Sheeran - I see fire müziğini ilk duyduğumdan beri son zamanlarda en çok dinlediğim parça oldu. O yüzden iyi dinlemeler:)
Benim için müzik dehaları, mükemmel orkestra şefleri; Howard Shore, James Horner ve Danny Elfman.
Mükemmel yönetmenler ise; Tim Burton, Peter Jackson, Steven Spielberg ve James Cameron.
Ve mükemmel bir yönetmen ile müzik dehası birleşince tadına doyum olmaz denilecek efsane filmler ortaya çıkıyor. Bir örnek mi? Tabii ki Yüzüklerin Efendisi.
Jackson'ın son filmi Hobbit: The Desolation Of Smaug'da çalan Ed Sheeran - I see fire müziğini ilk duyduğumdan beri son zamanlarda en çok dinlediğim parça oldu. O yüzden iyi dinlemeler:)
4 Ocak 2014 Cumartesi
2014 : Işık Saklı Kapılar
Ve bir seneyi daha ardımızda bıraktık.. Herkes küçükken ilkokulda "Hoşgeldin Yeni Yıl" kartları hazırlamıştır herhalde. Onlar ne tatlı, ne hoş kartlardı öyle. Özellikle çizim yeteneğimiz ne kadar kötü olursa olsun anneler her zaman Picasso eseri gibi alıp bakar, sevinçle bizi öperdi. Eve giderdik, çam ağacının altı hediyelerle dolu olurdu. Küçüğüz ya, büyük hayalimiz hediyelerin arasında yüzüp kaybolmak olurdu. Fakat şimdi büyüdük, gençliğimizin en renkli günlerindeyiz. Tabi hangi yaşta olursak olalım, herkesin yeni yıla girme şekli farklıdır.
Bu sene aileleriyle yeni yıl yemekleri yiyerek girenler, arkadaşlarıyla parti verenler, barlarda sarhoş olup sarhoş arkadaşlarının arkasını toplayarak girenler, diyeti boş verip çikolata yiyenler, yeni yılda ilk öpücükle, ilk seni seviyorum mesajıyla, ilk yurt dışı seyahatini yılbaşında gerçekleştirenlerle ve hatta uyuyup saati kaçırarak girenler oldu.
Ben ailem ve arkadaşlarımla seksenler partisi verdim. Öyle ki, bir ara kapı açık kalmış, gelen giden belli değil! Olaya bak sen! Partiyi elinde şarap şişesiyle basan arkadaşlar, çılgın kıyafetli insanlar, hediyelerle dolup taşan bir salon ve music take the control and Everybody Dance Now!
Hani derler ya, yeni yıla nasıl girersen o sene öyle geçer. Uyuyarak giren arkadaşım için iyi bir haber değil tabi bu. Fakat diğer yandan öpücükle giren için aynı şeyi diyemem. Benim ilginç bir geleneğim vardır bu konuda. Her sene elime büyük bir dünya maketini alırım ve parmaklarımı rastgele yerlere koyarım. Fakat asla nereye koyduğuma bakmam. Böylece en sevdiğim şeylerden biri olan seyahat, yeni yılda gerçekleştireceğim şeylerden biri olacaktır. Buna inanmayı seviyorum. Geçen sene Afrika ve Balkanlar seyahatinden sonra, bir parmağım Afrika'ya ötekisi ise Balkan ülkelerine gelmiş olmalı diye düşündüm. Malum, Balkan ülkeleri pek büyük sayılmaz, o yüzden parmağım bir kerede yedi ülkeye denk gelmiş olmalı:)
2013 bazılarına göre hiç yaşanmamış olmasını dileyecek kadar berbat geçmiş, buna gerçekten çok üzüldüm. Çünkü benim için en güzel senelerden biriydi. Yeni arkadaşlar, asla eskimeyen dostluklar, tabii ki eksik olmayan sınav haftaları ancak sonrasında olan partiler, gülümsemeler, kahkahalar ve harika anılarla dopdolu bir seneydi. Umarım, 2013'ün izini silmek isteyen herkes o seneyi gölgede bırakacak bir yıl geçirir.
Ve bir kez daha, bilinmezliğe yolculuk başlar. Şu an bu sene kapalı kapılarla dolu karanlık bir koridor belki, fakat inanıyorum ki her kapı ardında bir ışığı barındırıyor.
Danny Elfman ve Müziği. Sizi seviyorum.
Bu sene aileleriyle yeni yıl yemekleri yiyerek girenler, arkadaşlarıyla parti verenler, barlarda sarhoş olup sarhoş arkadaşlarının arkasını toplayarak girenler, diyeti boş verip çikolata yiyenler, yeni yılda ilk öpücükle, ilk seni seviyorum mesajıyla, ilk yurt dışı seyahatini yılbaşında gerçekleştirenlerle ve hatta uyuyup saati kaçırarak girenler oldu.
Ben ailem ve arkadaşlarımla seksenler partisi verdim. Öyle ki, bir ara kapı açık kalmış, gelen giden belli değil! Olaya bak sen! Partiyi elinde şarap şişesiyle basan arkadaşlar, çılgın kıyafetli insanlar, hediyelerle dolup taşan bir salon ve music take the control and Everybody Dance Now!
Hani derler ya, yeni yıla nasıl girersen o sene öyle geçer. Uyuyarak giren arkadaşım için iyi bir haber değil tabi bu. Fakat diğer yandan öpücükle giren için aynı şeyi diyemem. Benim ilginç bir geleneğim vardır bu konuda. Her sene elime büyük bir dünya maketini alırım ve parmaklarımı rastgele yerlere koyarım. Fakat asla nereye koyduğuma bakmam. Böylece en sevdiğim şeylerden biri olan seyahat, yeni yılda gerçekleştireceğim şeylerden biri olacaktır. Buna inanmayı seviyorum. Geçen sene Afrika ve Balkanlar seyahatinden sonra, bir parmağım Afrika'ya ötekisi ise Balkan ülkelerine gelmiş olmalı diye düşündüm. Malum, Balkan ülkeleri pek büyük sayılmaz, o yüzden parmağım bir kerede yedi ülkeye denk gelmiş olmalı:)
2013 bazılarına göre hiç yaşanmamış olmasını dileyecek kadar berbat geçmiş, buna gerçekten çok üzüldüm. Çünkü benim için en güzel senelerden biriydi. Yeni arkadaşlar, asla eskimeyen dostluklar, tabii ki eksik olmayan sınav haftaları ancak sonrasında olan partiler, gülümsemeler, kahkahalar ve harika anılarla dopdolu bir seneydi. Umarım, 2013'ün izini silmek isteyen herkes o seneyi gölgede bırakacak bir yıl geçirir.
Ve bir kez daha, bilinmezliğe yolculuk başlar. Şu an bu sene kapalı kapılarla dolu karanlık bir koridor belki, fakat inanıyorum ki her kapı ardında bir ışığı barındırıyor.
8 Aralık 2013 Pazar
Haftasonu Müziği
Bu tarz grupları siz de çok sevmiyor musunuz? Çok hoş, çok keyifli... Özellikle slow parçaları çok severim, ama bu şarkının birden temposunu arttırması ayrı bir tat katıyor.. Hem hüzünlü hem mutlu. Müzik budur işte. The King Of Emotions. Duyguların Kralı.
1 Aralık 2013 Pazar
Topukluların Arasında Islanmış Bir Yaprak
16-18 yaş genç
insanları düşünüyorum. Onlarla kendimi karşılaştırdığımda bazen yaşlı hisseder,
bazen de kendimde anormal olan bir şeyler mi var diye düşünürüm. Gençler,
Amerikan dizilerinde gördükleri hayata özenir. Her Cuma gecesi çılgın partiler,
haftasonları barlarda geçirilen zamanlar, New York sokaklarında ayakkabı
dükkanlarını gezerek zaman harcamak… Amerika. Son zamanlarda cennet demek orası
demek oldu. Prestij, diğerlerinden üstün olduğunu hissetmek, hayranlık,
mükemmellik… Bunların hepsi birleşince oklar Amerika’yı gösterir oldu. Eğer
diğerlerinin size hayran kalmasını istiyorsanız Los Angeles’ta yapacağınız bir
check in, Twitter’a attığınız bir fotoğraf ve “Los Angeles sokaklarında
ayakkabı denemekten ayaklarım şişti.” Gibi sözde yakındığınız bir tweet.. Evet,
bunlar sizi olmak istediğiniz noktaya getirir: Popülerlik, havalı olmak, cool
olmak vesaire.. Amerika’dan sonra sırada havuzlu ve lüks otel kıvamında
Cruz’lar geliyor. O kadar Amerika’ları hayal edipte Cruz’ları etmemek ayıp
olur, değil mi? İşte bu yüzden kendimi bu düşünce atmosferinden dışlanmış
hissediyorum. Benim hayallerim ve onlarınki bu kadar farklıyken, kendimi
onların yanında nasıl düşünebilirim? Ben, Doğa ve Müzik aşığı ben, gerçekten anormal
miyim? Yoksa sadece yanlış yerde miyim? Beni Brezilya’daki yağmur ormanları,
sonsuz okyanuslar, baktığınızda cennete kadar uzanabileceğini düşündüğünüz
dağlar çekiyor. O yemyeşil ovalar yok mu.. Yağmur yağsa da orada sırılsıklam
bir şekilde müzik açıp dans etsem. Yağmur damlalarının ıslattığı bir yaprak
olsam. Gökyüzünde özgürlüğün simgesi martılar gibi kuş olup uçsam. Ormanda
piano çalsam. Benden başka kimsenin olmadığı sahillerde atımla koşsam, rüzgarla
bir olsam, rüzgarı yüzümde hissetsem.. Bütün bunlar varken neden o binaların ve
aceleyle koşturan insanlar arasında durmayı isteyeyim ki? Mesela kendimi çok
yabancı hissettiğim bir ortamla ilgili anımı anlatayım:
Mükemmel bir
Afrika gezisinden dönmüştüm. İnsanlar bana deli midir nedir gözüyle bakıyor,
orada ne işim olduğunu merak ediyordu. Halbuki ben hayatımın en güzel
anılarımdan bazılarını orada edinmiştim. O müthiş ve bir daha yapamayacağım
deneyimler ne kadar özeldi.. Ve sonunda, okulda, elinde telefonuyla
Whatsapp’tan mesaj atmakla uğraşan, kokoş bir kız geldi yanıma. Konuştuğum arkadaşların
bir arkadaşıymış meğersem. Konu konuyu açtı, benim Afrika yazıma geldi..
Arkadaşlar tebrik etti ve konuşma sırası Bayan Whatsapp’a geldi. Hiç bana
bakmadan pembe telefonuyla ilgilenmeye devam etti. Bir yandan da cikletini cak
cak çiğniyordu. Sonunda bana tuhaf bir ifadeyle baktı:
“Afrika’ya mı gittin? Ama neden?” işte bu kadardı. Eğer
Paris veya Roma’ya gitseydim böyle alaycı ses tonuyla sorulmuş bir soruyla
karşılaşmayacaktım. Ortamdaki herkesin susup beni dinlediğini fark ettim.
Aklımdan binlerce cevap gelip geçti, sitem edebilir ve Yüce Hollywood kadar
harika olmadığını söyleyip dalga geçebilirdim. Onun bana baktığı tuhaf ifadenin
karşılığını aynı şekilde verebilirdim. Afrika’yı övüp ne muhteşem bir yer
olduğunu saatlerce anlatabilirdim. Tam son şıkkı seçmiştim ki, kıza biraz daha
dikkatle bakmayı seçtim. Baştan aşağı sıradan, herkesle aynı hayallere, aynı
düşüncelere, aynı duygulara sahip bir kız. Ona oranın nasıl bir yer olduğunu
hangi kelimeyle anlatırsam anlatayım, hiçbir şey anlamayacağını fark ettim.
Böylece, kıza bakıp yavaşça gülümsemeyi tercih ettim. Ne dalga ne de övgü çıktı
ağzımdan.. Tek söylediğim şey “Eğer bir insanın ölmeden Cenneti görebilmesi
mümkünse, neden olmasın?” dedim. Ne anladı bilmem. Büyük ihtimal yanlarından
kalkıp uzaklaştığımda arkamdan dedikodumu yapmış ve gülmüştü. Bense gayet içim
rahat bir şekilde çıkıp gitmiştim.
İşte böyle. Dost
ve arkadaş ayrımını hep yaparım, dostlarıma çok değer verir çok severim onları.
Çok güvenirim. Fakat birini çok sevmeniz demek size benzediği anlamına gelmez.
Birbirinden farklı özellikte olan tüm dostlarımı çok seviyorum, fakat şundan da
eminim ki: Sağ elimde Paris, sol elimde Rio de Janerio bileti olsa, kimsenin
sol elime bile bakmayacağı şüphesiz bir gerçek. Eh, sanırım sol elimdekini
isteyecek kişiyle hayatımın ilginç bir zamanında tanışacağım, o yüzden
bekliyorum Sayın Rio.
Haftasonu Müziği
Sizde de bu tarz müzikleri dinlerken keşke yağmur yağsa da dumanı tüten Nescafe'm daha bir keyifli olsa düşünceleri oluşuyor mu? The Civil Wars ve Eddie yağmur yağdığında kulağınızdaki müzik olmalı kanımca :)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
