Pozitif olmak ile Polyanna olmak çok karıştırılıyor. Hayat boyu her iki terime de bolca tabi tutuldum. Herhangi bir olay olur, siz bir yorum yaparsınız. Sizin yorumunuz yeniden yorumlanır, iyi ya da kötü. Olumsuz bir yorumda bulunduysanız, insanlar sizin ne kadar karamsar, depresif ve kötümser bir bakış açısına sahip olduğunuzdan yakınır. Yok, eğer olumlu bir yorum yaptıysanız, bu sefer de abartılmış bir iyimserlik, gerçeklere uzak bir saflık ve "polyannacılık" ile kılıflandırırlar sizi. Bir seçenek olarak yorumda bulunmamayı seçerseniz, ah en büyük hatayı yapmış olursunuz sevgili dostum. Bu gibi bir hataya düşerseniz, hem kötümserler hem de iyimserler tarafından tarafsızlık ve etkisiz eleman olarak eleştirilirsiniz. Gel gelelim en başta bahsettiğimiz iki terime.
Pozitif insanlar, iyi ve kötü etkileri olan bir olay olduğunda, bunun en iyi taraflarını görür. Olayın kötü yanları olduğunu kabul eder, ancak bardağın dolu tarafını görmeye meyillidirler. Polyanna'lar ise kötü etkileri asla görmezler. Onlar için bardak zaten hep doludur, boş olan bir taraf yoktur. Bu yüzden hem düşünceleri gerçekten uzak, hem de fazlasıyla saftır.
Tamam, bardağı bir kenara koyalım. Mesela bir örnek verelim. Nasıl bir örnek istersiniz? Belki sınava girecek bir arkadaş örneği? Çok mu sıkıcı ve sıradan oldu? Peki ya sevgilisiyle kavga eden bir dostunuzu önersem? O zaman da belki kızların dikkatini daha çok çekmiş olurum. Haydi biraz abartılmış, sıradışı ve dramatik bir örnek bulalım. Yaratıcı olsun. Diyelim ki bir arkadaş var. Haydi adı Cem olsun. Yok, bu olmadı. Jack olsun. Biraz Amerikan film özenticiliği yapsam kimseye bir zararım olmaz herhalde. Jack, yazını bir restoranda garson olarak çalışmış bir öğrenci. Kendine güveniyor, aklı da biraz havada sanki. Bir miktar para kazanmış, bir kısmını biriktirirken kalanını gezip tozmaya harcamış. Eylül gelip çatmışken, Jack evde müthiş bir kavgaya tutuşuyor aileyle. Öyle böyle değil ama, dramatik Jack kızıp masadaki tabak çanak ne varsa yerlere atıyor, o derece. Anne, vay sen benim çeyizlik parçalarımı mı kırdın diye bağırmaya başlamışken bizim Jack dayanamıyor. Alıyor birkaç eşyasını, kapıyı vurup çıkıyor. Artık bu evde daha fazla yaşayamayacakmış. Kendine ait bir eve çıkma hayalleri kuruyor. İki yakın dostuna danışacak tabi. Birinci dostun adı Polyanna. Başlıyor kızımız konuşmaya: "Kendi kazandığın paran var, çıkarsın şöyle uygun fiyatlı bir eve. Teksin, ne derdin var ne tasan. Her gece partiler, eğlenceler... Bulursun da bir iş, ohhh... Kim takar aileyi, çeyizlik kavgayı. Gençsin, çalışkansın, özgürlüğünün tadını çıkarırsın." Jack aldığı gazla yarına eve çıkmaya hazır. Ancak dosttur, bir fikir danışmak lazımdır, diye düşünüp dolubardak dostuna gidiyor. Anlatıyor haliyle, abartılmış bir kavga sahnesi ve fazlasıyla dramatik bir sunuşla hikayesini. Dolubardak dinliyor, hiç sözünü kesmeden. Sonra konuşuyor: "İyi tarafından bakarsak bir miktar paran var, belki bir müddet sonra mütevazi bir ev de tutarsın. Bir iş de bulursun, şansın yaver giderse. Buraya kadar tamam. Ancak bunun okulu var, masrafı var, aileyle aranın bozulması var, sen de kabul edersin ki senin fevri karakterin de var. Aklın da pek yerde durmaz, havalanmayı pek bir sever. Çok da tutumlu sayılmazsın sen, rahatınızı bozmazsın. Benim gördüğüm bardakta pek bir su kalmamış, o yüzden gerçekçi olalım. En azından iyi tarafından bakarsak, bir süre daha çalışıp yeterli parayı kazanırsın, bu süre zarfında da aileyle arayı kapatırsın. Belli mi olur, onlar da destek çıkar sana. Haydi, çocukluk etme, dön geri." Hikayeyi Jack'in ne yapmayı seçtiği ile bitiremem, çünkü dışarısı Jack'ler ile dolu. Herkes bir Polyanna ya da Dolubardak dostlara sahip olmuyor. İnsan, yardım eli uzatacak kişiyi bulamayınca düştüğünde kendi kalkmayı öğreniyor. http://boardofwisdom.com/cachetogo/images/quotes/438363.pngBen neyim bilmem ama iyi tarafından bakarsak, en azından, dolu yönünü görürsek ne olmadığımı biliyorum.
10 Eylül 2016 Cumartesi
6 Eylül 2016 Salı
Köpeğimle Felsefi Sohbet
Geçen gün köpeğimle felsefi bir sohbete dalmışım. Ben konuşuyorum, o dinliyor. Kendisi çok iyi bir dinleyicidir; gözlerini sizinkilere kitler, arada başını sağa azıcık eğer. Hiç sıkılmadan, merakla dinler sizi. Bugünlerde bulmak zor bu tiplerden. Ben dalmış gidiyorum tabi. Bir yandan kahvemi içiyor, bir yandan üçe yaklaşan saatime göz ucuyla bakıyorum. Yarısı yenmiş kurabiyem, soğumuş kahvem ve birkaç yıldızla felsefe yapıyorum. Dedim Casper'a : "Hiç neden var olduğunu sorguladın mı?" Birbirimize baktık. Onun gözü bir ara kurabiyeme gittiyse de yeniden kurduk göz temasımızı. Bu sorum üzerine azıcık kafa yordu, yaklaşık beş saniye kadar, ardından gelip koca diliyle yüzüme ıslak bir öpücük kondurdu. "Güzel cevap." diyebildim. Biraz sonra bu da belki onun cevabıdır diye düşünmeden edemedim. Belki de onun tek amacı şartsız, koşulsuz sevebilmektir. Köpekler, kendilerinden bile daha çok severler sahiplerini. Sevmek için sevilmeyi beklemezler. Sevilmeden sevmek, biz de efkar nedeni. Hüzünlü bir durum. Onlar ise bunu normal karşılıyorlar. Kim bilir, belki karanlık gecelerde bir tepe vardır dolunayın ışığıyla yıkanan. O tepede bir kurt vardır, ulu ve görkemli. Öyle bir ulur ki tüm ormanda yankılanır onun sesi. Dolunaya vurur gölgesi. Yalnızdır kurtlar. Yalnız atalarının aksine köpekler sevgiye aç ve sosyaldirler. Bir köpeğin çetesi, klanıdır sahibi. Onun gölgesi, tamamlayıcı parçasıdır. Sadaketiyle ve sonsuz sevgisiyle ödüllendirir ona kalbini açan insanı. Onların dostlukları çok kıymetli. Ailenin bir parçasılar. Yoklukları fark edilir, varlıkları neşe getirir. Gözyaşlarınla ıslatırsın tüylerini. Bazen hiç konuşmazsın, sımsıkı sarılırsın iri bedenine. Sözlere ihtiyaç duymazlar, duyguları hissederler. Patisini elinin üzerine koyup gözlerini seninkine kitleyen, varlığıyla derde derman olan bir varlık, var olmanın nedenini sorgular mı? Sanırım tek sorguladığı sahibinin ne zaman eve geleceği sorusu olmalı.
19 Ağustos 2016 Cuma
Yalnız Gezgin
Seyahate çıkarken alınması gerekenler: bir adet bol cepli sırt çantası, müziği hissettiren kulaklıklar, seyahat playlisti, gezgin bir defter ve en önemlisi ; çılgın bir gezgin ruh.
Hep içimde bir yalnız gezgin düşü taşırdım. Tabii ki dostlarımla ve sevdiklerimle gezmeyi çok istiyorum. Dostlarımla delice eğlendiğim bir Avrupa seyahati ya da sevdiğimle bir Amsterdam gezisi ne hoş olurdu. Umarım hayat boyu yaptığım Bucket List'imin bu iki güzel maddesini gerçekleştirebilirim.
Gelgelelim "yalnız gezgin" düşümüze... Sanırım bu düşü az buçuk gerçekleştirmeye başladım. Hollanda'nın şirin kenti Lahey'deyim. Her sabah sırt çantamı ve iki peynirli sandvicimi aldığım gibi vuruyorum kendimi yollara. Bazen yürüyorum kilometreler boyu. Bazen iki tekerlek üzerinde rüzgarı hissediyorum. An geliyor, raylar üzerinde devam ediyor yolculuğum. Nasılı çeşitli olabilir ama nedeni tek: yolda olma sevdası.
Hiç bilmediğim kentlerin, ne farklı ülkelerinden gelmiş insanlarıyla aynı banklara oturuyorum. Bazen yaşlı bir Dutch ile oturup sandvicimi yiyorum. Bazen bir Koreli ile aynı sanat eserine bakıyorum. An geliyor, bebeklerini bisikletlerin önüne oturtmuş babalarla sürüyorum bisikletimi. Yağmurda ormanda yürüyüş yapmak ya da gün batımında ayak parmaklarımın arasından kayan kumları hissetmek kadar tatlı bir his seyahat etmek. Her günün vazgeçilmez saati "yorgunluk kahvesi" zamanı. Saatler boyu yürüdükten sonra kendime şirin bir cafe seçiyor, sütlü kahvemi söylüyor ve yeşil defterimi açıyorum. Kahvemi içip yazmak kadar hoş bir his olamaz. Etrafımda farklı diller konuşuluyor, flaşlar patlatılıyor ve kendimi kültürlerin buluşmasında buluyorum. İster külürel karışım deyin, ister kültürlerin buluşması adını verin... Bu harika bir bütün ve siz onun bir parçasınız. Kimin nereden geldiğini tahmin etmeye çalışıyorum, şu bir Alman baba olmalı ve belki de şu kadın Japondur... Şu çocuklar italyan mıdır acaba?
Bir seyahati unutulmaz mı kılmak istiyorsunuz? Fotoğraflar ya da yeşil defterdeki yazılar yetmez. Risk almanız lazım. Çılgınlar gibi yağmur mu yağıyor? Hayır, sıcak odanızda oturup dumanı tüten çayınızı içmeyin. Dışarı çıkın, bisiklete atlayın ve ıslanın. Boş yollardan geçin, bir cafede oturun ve dumanı tüten çayınızı orada için. Odada yağmuru izlediğiniz günü unutacaksınız, fakat yağmurda bisiklet sürüp ıslandığınız ve insanların yağmurdan kaçıp sığındığı o sıcak cafedeki anınızı unutmayacaksınız. Çatıya vuran yağmur damlalarını ve arka fondaki huzur veren gitar sesini unutmayacaksınız.
Bir minik müzik önerisi: sting - shape of my heart.
Fırat tanış - yani.
Buradan sevgili Jack Kerouac'a sevgiler, selamlar, el sallamalar...

Hep içimde bir yalnız gezgin düşü taşırdım. Tabii ki dostlarımla ve sevdiklerimle gezmeyi çok istiyorum. Dostlarımla delice eğlendiğim bir Avrupa seyahati ya da sevdiğimle bir Amsterdam gezisi ne hoş olurdu. Umarım hayat boyu yaptığım Bucket List'imin bu iki güzel maddesini gerçekleştirebilirim.
Gelgelelim "yalnız gezgin" düşümüze... Sanırım bu düşü az buçuk gerçekleştirmeye başladım. Hollanda'nın şirin kenti Lahey'deyim. Her sabah sırt çantamı ve iki peynirli sandvicimi aldığım gibi vuruyorum kendimi yollara. Bazen yürüyorum kilometreler boyu. Bazen iki tekerlek üzerinde rüzgarı hissediyorum. An geliyor, raylar üzerinde devam ediyor yolculuğum. Nasılı çeşitli olabilir ama nedeni tek: yolda olma sevdası.
Hiç bilmediğim kentlerin, ne farklı ülkelerinden gelmiş insanlarıyla aynı banklara oturuyorum. Bazen yaşlı bir Dutch ile oturup sandvicimi yiyorum. Bazen bir Koreli ile aynı sanat eserine bakıyorum. An geliyor, bebeklerini bisikletlerin önüne oturtmuş babalarla sürüyorum bisikletimi. Yağmurda ormanda yürüyüş yapmak ya da gün batımında ayak parmaklarımın arasından kayan kumları hissetmek kadar tatlı bir his seyahat etmek. Her günün vazgeçilmez saati "yorgunluk kahvesi" zamanı. Saatler boyu yürüdükten sonra kendime şirin bir cafe seçiyor, sütlü kahvemi söylüyor ve yeşil defterimi açıyorum. Kahvemi içip yazmak kadar hoş bir his olamaz. Etrafımda farklı diller konuşuluyor, flaşlar patlatılıyor ve kendimi kültürlerin buluşmasında buluyorum. İster külürel karışım deyin, ister kültürlerin buluşması adını verin... Bu harika bir bütün ve siz onun bir parçasınız. Kimin nereden geldiğini tahmin etmeye çalışıyorum, şu bir Alman baba olmalı ve belki de şu kadın Japondur... Şu çocuklar italyan mıdır acaba?
Bir seyahati unutulmaz mı kılmak istiyorsunuz? Fotoğraflar ya da yeşil defterdeki yazılar yetmez. Risk almanız lazım. Çılgınlar gibi yağmur mu yağıyor? Hayır, sıcak odanızda oturup dumanı tüten çayınızı içmeyin. Dışarı çıkın, bisiklete atlayın ve ıslanın. Boş yollardan geçin, bir cafede oturun ve dumanı tüten çayınızı orada için. Odada yağmuru izlediğiniz günü unutacaksınız, fakat yağmurda bisiklet sürüp ıslandığınız ve insanların yağmurdan kaçıp sığındığı o sıcak cafedeki anınızı unutmayacaksınız. Çatıya vuran yağmur damlalarını ve arka fondaki huzur veren gitar sesini unutmayacaksınız.
Bir minik müzik önerisi: sting - shape of my heart.
Fırat tanış - yani.
Buradan sevgili Jack Kerouac'a sevgiler, selamlar, el sallamalar...
18 Temmuz 2016 Pazartesi
İçimizdeki Kürk Mantolu
Ruhunu süzgeçten geçirmek gibi. İçinde kopan fırtınayı yüzüne hafif bir meltem olarak yansıtmak gibi. Deliye dönmüş duygularını içindeki pas tutmuş zindanlara kapamak gibi bir his. Ya da hissizlik."Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara girmekten başka nedir..?"
Sabahattin Ali'nin naif ruhunu seviyorum. Onun süzgeci kelimeleri çünkü. Hedefine tam isabet ettiren, sayısız kalbi birleştiren kalem. Bir dönem kelimeler tozlanır, unutulmaya yüz tutar. Derken zaman bir eser, tozlar uçuşur ve kelimeler yeniden doğar. Belki farklı bir zihniyete, farklı bir hedef kitlesine... Ancak aynı duygular ve eskimeyen hislere ölümsüz yazarlar her daim izini bırakır.
İçimizde birikip yığın olan keşkeler, iç çekişler ve buruk gülümsemeler... Söyleyemediğimiz sözler, dışa vuramadığımız hisler, dileyemediğimiz özürler, seçemediğimiz yollar… İçimiz sızlıyor çünkü bambaşka bir hayatın son biletini elden kaçırdığımızın farkına varıyoruz. Bundan dolayıdır ki farkına varma anı hayatın attığı en acı darbedir."Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, 'Bu öyle olmayabilirdi!' düşüncesi."
"Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?"Bir sonraki sayfada ne olacağını bilmemek daha heyecanlı değil miydi? Bir yazara inanmak mı daha doğruydu, her sayfayı kendimizin yazdığına inanmak mı?
Anlar, hayatın özetidir. Kimileri anların tutsağıdır; hayatlarını o anın özeti yaparlar. Kimileri ise pervasızca yaşarlar, anların ellerinden kaymasına izin vererek. Halbuki fark etsek ki mutluluk, anda olmak kadar yakındır bize. Kıymetini yaşarken anlamak, her anın hayatımıza imzasını bırakmasına izin vermek kadar..."Yaşamak, tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek, hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini seyrederek yaşamak; herkesten daha çok, daha kuvvetli yaşadığını, bir âna bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak..."
"Ne olurdu? Birbirimize birkaç sene sonra tesadüf etmiş olsaydık! O zaman hayatımız belki bambaşka bir şekil alırdı."Ya da akıllardan silinemeyen o replik gibi: "Beni çok garip bir dönemimde tanıdın."
Peki ya bambaşka bir ben, bambaşka bir seni gördüğünde
yine aynı duyguları hisseder miydi? Farklı bir zihniyet ve hayatın
tecrübelerini tatmış bir sen, belki bir nebze olgunlaşmış bir beni yeniden sever
miydi? Aynı bedenler, farklı ruhlar… Ruhlarımız yeniden birbirine ait olur
muydu?
“Zaten küçüklüğümden beri saadeti israf etmekten korkar, bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim... Bu hal gerçi birçok fırsatları kaçırmama sebep olurdu, fakat fazlasını isteyerek talihimi korkutmaktan her zaman çekinirdim.”
Daha nice alıntılar var, uğruna ne yazılar yazabileceğimiz...Güzel bir alıntıyla bitirmek istiyorum bu yazıyı. İçime işleyen, ne kadar doğru diye düşünmekten kendimi alamadığım, son bir Sabahattin Ali sözü daha:
"Zaten anlatmak istediğim bir şey var, bin bir şekle sokup söylemek arzusuyla yandığım bir tek şey var: O da sizi sevdiğim. Bunun dünyanın teşekkülünden beri kaç milyar defa tekrar edildiğini unutmuyorum, fakat siz söyleyin, canlılığından bir şey kaybetmiş mi?"
16 Temmuz 2016 Cumartesi
16 Haziran 2016 Perşembe
Tanıdık Yabancı
Yabancı. Uğruna sayfalar yazılacak bir kelime. Farklı anlamlarla dolu, ucu açık bir sözcük. Hiç tanımadığın insanı tanımlarsın bu kelimeyle. Henüz tanışmadığın bir hikayedir. Henüz ayak basmadığın topraktır. Henüz kalbinin tatmadığı bir histir. Bilinmeyen, gizemli bir yanı vardır bu sözcüğün. Tanıdığın an etkisini kaybeder. Fakat bir de öbür yüzü vardır ki en acımasız tanım burada yatar.
İnsanlar vardır; seversin, paylaşırsın, anılar biriktirirsin. Bazıları sana aşkı tattırır, bazıları ise dostluğun en renkli hallerini. Farklı renkleri yaşatan dostlar, hem siyahta hem beyazda yanı başındadır. Zaman akar, ardında ne kırıklar bırakır bastıkça kanatan. Zamanın altına süpürürsün onları, ne var ki daima arkada birkaç tane kırık kalır gözden kaçan. Birikir ve birikir. An gelir, bir dostluğun sımsıkı ilmiklerini gevşetir bu kırıklar. An gelir, gevşeyen ilmikler ardında iki yabancı bırakır.
Yabancılaşma. Ardında mutlu anılar bırakan, nice zaman omuz paylaşan ve sırlara ortak olan iki dostun bir zaman sonra birlikteyken iki sıradan arkadaşa dönmesi.
Yabancı. Öyle insanlar vardır ki yıllarca tanıdığını sanırsın, an gelir karşında bulduğun insanla yeniden tanışma ihtiyacı hissedersin. Selam sana tanıdık yabancı.
İnsanlar vardır; seversin, paylaşırsın, anılar biriktirirsin. Bazıları sana aşkı tattırır, bazıları ise dostluğun en renkli hallerini. Farklı renkleri yaşatan dostlar, hem siyahta hem beyazda yanı başındadır. Zaman akar, ardında ne kırıklar bırakır bastıkça kanatan. Zamanın altına süpürürsün onları, ne var ki daima arkada birkaç tane kırık kalır gözden kaçan. Birikir ve birikir. An gelir, bir dostluğun sımsıkı ilmiklerini gevşetir bu kırıklar. An gelir, gevşeyen ilmikler ardında iki yabancı bırakır.
Yabancılaşma. Ardında mutlu anılar bırakan, nice zaman omuz paylaşan ve sırlara ortak olan iki dostun bir zaman sonra birlikteyken iki sıradan arkadaşa dönmesi.
Yabancı. Öyle insanlar vardır ki yıllarca tanıdığını sanırsın, an gelir karşında bulduğun insanla yeniden tanışma ihtiyacı hissedersin. Selam sana tanıdık yabancı.
5 Haziran 2016 Pazar
Mezuniyet Alanı
Mezuniyet alanında oturuyorum. Aradan bir
üniversite yılı geçti. Bir seneyi bir sayfaya dolduramam; ne var ki kampüsün
tek bir köşesini sığdırmayı deneyebilirim.
İlk gün. Heyecan dorukta. Oda arkadaşımla
oryantasyona gelmişiz, çömezliğimiz yüzlerimizden belli. Herkes hazırlık,
gelecek sene okuyacağı bölümün sırasına geçmiş. Psikoloji grubuna geçtiğim gibi
başladım konuşmaya. Tanıştım insanlarla. Nasıl oldu anlamadım, iki dakikada
tanışıp öbür gün Kadıköy'e inme planları yapmışım. Ekibi kurduk: Beş kız. Beş
psikoloji adayı. İndik mezuniyet alanına, sağımda solumda yeni arkadaşlar.
Mezuniyet alanındaki ilk günüm. Karşımda rektör konuşmaları, arka planda neşe
saçan şarkılar ve cıvıl cıvıl bir üniversite gençliği.
Tüm bir sene geçti. Buraya ilk gün tanıştığım
arkadaşla geldik, çay artı dedikoduya. Aylar boyu yeni sınıflarla tanıştım,
yeni yüzlerle geldim bu tahta sıralara. Bir gün okul dışından çok yakın dostum
geldi, salsa yaptık tahtalarda. Bir gün bulutların ardından güneşi gördük, uzandık
ve güneşlendik çimlerinde. Bahar geldi, açık hava sinemasına geldik. Kampüste
ilk sabahlamamı ben burada yaptım. Çimlere uzanıp tüm gece film izleyerek gün
doğumunu izledik. Kah günü batırdık, kah gün doğumunu izledik. Ve tabi bu
mezuniyet alanı başka ilklere imza attı. Gece yarısı yıldızlar siyaha beyaz katarken ve
dolunay tüm ihtişamıyla parlarken, farklı hislerle bir randevuya çıktım.
Biriyle geldim buraya gece yarısı. Öyle tatlı sohbetlere seyirci kaldı ki bu
tahtalar, geleceğin habercisiydi. Bay Bilgiç ile nice gece yürüyüşlerinin son
durağı oldu burası. Sıcacık kahvelerimizin tatlı sözlere karıştığı yer oldu. Farklı
bir sevgi türüyle tanıştım, çok önemli bir başlangıca sebep oldu. Hayatımda
yeni bir bölüm açtı burası. O bölümde müziğimizi alıp uzandık tahtalara. Gün
batarken, Pink Floyd arkada şarkı söylerken, sözlerimiz bitti. Bakışlar dile
geldi. Soğuk gecelerde sıcak duygularla ısıttı içimizi.
Mezuniyet alanı beş senenin sonunda çok
hüzünlü bir yere dönüşecek benim için. Üniversitenin sonunu simgeliyor. Ancak
ne ironiktir ki, aynı zamanda çok önemli bir başlangıç noktası burası. Hayat
boyu sürecek dostluklara imza attı. Dolunay ışığında farklı bir sevgi türüyle
tanıştırdı beni. Bol kahkahalı, nostaljik bir yer haline geldi. Yemyeşil
çimleri, eskimeye yüz tutmuş tahtaları ve ormanın ardında kaybolan güneşiyle
kalbimde bir yer etti.
Mezuniyet
alanında oturuyorum. Anılar canlanıyor gözümün önünde. Kampus bomboş, mezuniyet
alanında tek bir ben. Beni lisem kadar bağlayacağını düşünmemiştim buranın hiç.
Lise vazgeçilmezdi, kalbimin fatihiydi. Fakat şu an burada otururken, kalbimin
bir kere daha fethedildiğini fark ediyorum.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)


